• Pony Park Slagharen

  • Lutten 2-Zwolsche Boys 3 (1-1) 4-3
    Vandaag werd er gevoetbald in de achtertuin van Ponypark Slagharen, tegen Sportclub Lutten. Op het mooie sportparkje mochten wij voetballen op een parkeerplaats. Om toch nog een beetje het idee te krijgen van een voetbalveld, hadden ze deze groen gespoten. Onze tegenstander moet op voorhand ongetwijfeld gedacht hebben dat ze tegen een profploeg zouden gaan voetballen; onze trainer/speler pakte weer eens ouderwets uit met hypermoderne loopvormen.
    Toch leek het De Boys geen windeieren te leggen, want het eerste deel van de wedstrijd was prima te noemen. De tegenstander, die toch al een paar aardige resultaten had laten noteren, mocht de bal hebben om te proberen er iets bijzonders mee te doen. Vaak sloegen ze het middenveld over en werden de voorwaartsen gezocht met lange ballen. Ondanks de rappe voorwaartsen was dit door de aanwezige luchtmacht bij ons achterin goed te verdedigen. Over de grond waren ze een aantal keren wat dreigender, maar we hielpen elkaar goed als team om deze momenten onschadelijk te maken. Ondertussen was Petter helaas uitgevallen met een enkelblessure, een aderlating. Toch zaten we niet bij de parkeerplaats neer, en wisten we regelmatig gevaarlijk te worden voor het doel van de Luttelnezen. Eerst vanuit een aantal hoekschoppen, maar toch zeker ook vanuit balveroveringen en vervolgens goed lopende combinaties vanuit het middenveld. Het harde werken door de ploeg werd zelfs beloond met een doelpunt. De 0-1 werd gemaakt door Melle, na een prima aanval en een assist van Bart. Het ging heen en weer en ook Lutten creëerde wat kansen. Dit leidde zelfs tot een doelpunt. Tenminste, volgens de leidsman. Bij een aanval schoof de aanvaller een bal langs doelman Alwin, maar Alexander leek de bal nog op tijd van de lijn te halen. De scheidsrechter besloot anders en promoveerde de inzet tot doelpunt. Erg zuur, temeer omdat de beste man er ver vandaan stond en onze goudeerlijke grensrechter liet staan. Een uiterst beheerst driehoeksgesprek tussen leidsman, linesman en aanvoerder Alexander haalde ook niets uit. We voelden ons de aap gelogeerd, en dat op een parkeerplaats naast een Ponypark. Na de wedstrijd begrepen we dat de leidsman van vandaag nog nooit eerder een wedstrijd had gefloten. Lutten kon geen scheidsrechter vinden en trommelde last minute de receptionist van het Ponypark op. Dit verklaarde misschien dat onze 1-2 niet veel later werd afgekeurd, vanwege een vermeende overtreding van de goed spelende Dion. Een echt voetbalduel tussen twee spelers, waarbij vedergewicht Dion zijn lichaam simpelweg goed gebruikte en de bal goed inschoot. Wederom ongeloof. Een compliment waard aan de ploeg dat we ons goed bleven gedragen en de energie vooral stopten in het voetbal.
    In de tweede helft toch wel een ander beeld. Lutte bracht wat frisse wissels in. Met name de buitenspelers waren niet alleen fris, maar ook erg fit. Hier kregen we steeds meer last van. Op de backs werden we steeds vaker overlopen, soms door goed spel van de tegenstander, maar ook vanuit balverliesmomenten aan onze kant. De energie ebde steeds een beetje meer weg. Geen onwil, wel een simpelweg fittere tegenstander met jonge gasten die twee keer in de week trainen. Dit brak ons op. Sven, die de eerste helft prima speelde, had het erg lastig aan de rechterkant met de buitenspeler die als een TGV er een aantal keren overheen denderde. Geen schande, maar de ene na de andere uitbraak was het gevolg. De 2- en de 3-1 volgden elkaar op, ondanks dat we ook nog een en ander onschadelijk wisten te maken. Alwin redde tussendoor nog een keer heel knap in een één-op-één-situatie. De wedstrijd leek gespeeld. Toch kwamen we een tikkeltje onverwacht nog terug op 3-2, na een goede crossbal van Sven en een echte spitsengoal van Chiel Kruiswijk, die de bal na een stuit over de keeper lobde. Een om in te lijsten. Even later werd de marge toch weer 2, na een onachtzaamheid op het middenveld, met dus een doelpunt tot gevolg. Maar ook nu bleken we weer veerkracht te hebben, want even later lag de bal op de stip. Een goedmakertje van de receptionist. Aan de 4-3, die Melle onhoudbaar inschoot, hadden we niets meer, want de tijd was bijna op. Met een zuur gevoel stapten we van het veld. We konden onszelf weinig verwijten. We verloren van een selectie-elftal, een fitte ploeg, met verse wissels. Wij deden wat we konden. Een aantal cruciale momenten in de wedstrijd werden in ons nadeel beslist. Het is maar zeer de vraag of deze eindstand op het bord had gestaan als we wél een scheidsrechter hadden gehad in deze wedstrijd. Helaas draaien we niet terug wat er gebeurd is. Er rest niets anders dan de positieve punten mee te nemen uit deze pot, en die waren er absoluut.