“Energie Distributie Oost en Noord Nederland”, het zou prima door hebben gekund als agendapunt in de Tweede Kamer, gezien de energieperikelen op dit moment. Maar wij moesten er tegen voetballen, tegen het tweede elftal nog wel. Tegen een elftal energiedistributeurs dus, heel bijzonder. Aanvankelijk dachten we dat de tegenstander massaal per elektrische fiets was afgereisd naar Jo van Marle. Later op de dag kwam de aap uit de mouw: Daan Moleman bleek een van de gebruikers. Een logistieke zet, zo bleek, om zo voorafgaand aan de wedstrijd wat energie te sparen, en na de wedstrijd zo snel mogelijk weg te kunnen. Daan is na jaren aandringen namelijk overstag gegaan en wordt met regelmaat ingehuurd als zanger bij zogeheten babyshowers.

Toen de bal eenmaal rolde bleek dat de medewerkers van Edon ook best een balletje kunnen trappen. Edon probeerde te voetballen en legde redelijk verzorgd voetbal op de mat. Met de brilstand op het bord waren er kansen over en weer, met toch wel de beste kansen voor De Boys. De tot nu toe zeer trefzekere Petter had na een week van ziekte het vizier echter niet op scherp staan vandaag. Twee 100%-kansen bleven zo helaas voor ons onbenut. Aan de andere kant leek Edon de 0-1 te maken; de bal verdween in het doel na wat weifelend optreden achterin. Tot ons geluk werd er gefloten voor een overtreding net buiten de 16, waarop de vrije trap vervolgens werd gepareerd. Melle Analbers, fit en terug van weggeweest, tekende even later de 1-0 aan. Na een mooie aanname en sterke actie legde hij de bal in het net. Een opsteker voor De Boys. Het bleek een stimulans voor ons. De 2, 3 en 4-0 volgden elkaar in vrij rap tempo op. Eerst was het Luuk die uitgeslapen, fit en wel een lekker doelpunt maakte. De 3-0 kwam van good old Ehinkel, die zijn schietschoenen weer eens van de plank had gepakt en de bal van grote afstand over de keeper mikte in het netje. Het mikken over een keeper van 1.60m lengte was overigens ook niet heel moeilijk. Na een lekkere aanval deed ook Thijs Giesbers nog een duit in het zakje om zo zijn eerste competitiedoelpunt te maken voor het beloftenelftal van De Boys. De prima assist kwam overigens van Stan Dekker, die de schrijver met ‘een blikkie’ omkocht om dit in het verslag te krijgen.

Dat we de nul hielden tot de rust was overigens mede te danken aan Alwin, die met een paar knappe reddingen zijn doel schoon hield. In de rust werden de nodige voetbalclichés naar elkaars hoofden geslingerd, waarschijnlijk omdat de stand misschien niet helemaal de krachtsverhoudingen aangaf. Het was dan ook wel een hard gelag voor Edon dat ze met dikke cijfers aan de thee gingen.

Edon bleef in de tweede helft doen wat ze ook in het eerste part deden: opbouwen en verzorgd voetballen. Ze kregen daardoor zeker ook wel mogelijkheden, ook vanuit de hoekschoppen en vrije trappen die ze kregen. Maar elke keer werd er prima verdedigd en hielpen we elkaar uit de problemen. Edon had een licht overwicht. Van onze kant was het aan de bal wat moeizaam en was het wat onrustig. Maar we kwamen er, zoals we dat kunnen, soms gevaarlijk uit. Uit een van die tegenstoten wisten we de 5-0 te maken; Geert werd in de diepte gestuurd en bediende vervolgens Melle die ‘m na goed bijsluiten in het doel kon leggen. We kwamen niet echt meer in de problemen en even later floot de uitstekende leidsman S. Marcé voor het einde van de wedstrijd. Een dikke uitslag, de nul, en het besef dat ook andere mensen doelpunten kunnen maken in onze ploeg: een hoop lichtpunten.

Wederom drie punten in de tas. Een uitgebreide nabespreking op het terras volgde. Zaterdag blijft de mooiste dag van de week. Volgende week op de fiets naar Dalfsen. #allesopdefietsditseizoen